Dışarıdakiler

Nisan 23, 2010 at 1:52 pm (öylesine)

Şu yan tarafta bahsettiğim dışavurumculuk olayından şaştığımı görüyorum son zamanlarda, ki zaten hoşuma gitmeyen bir davranış biçimine sürüklüyordu beni. Antinatüralist, içe kapanık-ımsı, bunalımsallığı silah olarak kullanan [ki işe yaradığı zamanlarda insanı mutlu edebilen bir durum bu. Özellikle yalnız kalmak istenildiğinde kullanılmasını tavsiye ederim, bir hatun hatta bir yengeç hatunu olarak. ] biri olmamanın yaşam sürecini daha da normalleştirdiğini farkettim. Ne yani sürekli bir şeylerden şikayet edip, “aman bu benim tarzım hiç değil, iç dünyamı bi’ bilsen ezik seni” durumları bir süre sonra kendini beğenmişliğe dönüşüyor ki, bu ezik büzük bir içe kapanık-ımsı olmaktan daha kötü bir durum. Hele ki düşüncelerini olduğu gibi ifade etmeyip, dallandıra budaklandıra alakasız konulara dalarak anlatma olayı bazen sinir bozucu durumlar yaratmıyor da değil..

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: