Dışarıdakiler

Nisan 23, 2010 at 1:52 pm (öylesine)

Şu yan tarafta bahsettiğim dışavurumculuk olayından şaştığımı görüyorum son zamanlarda, ki zaten hoşuma gitmeyen bir davranış biçimine sürüklüyordu beni. Antinatüralist, içe kapanık-ımsı, bunalımsallığı silah olarak kullanan [ki işe yaradığı zamanlarda insanı mutlu edebilen bir durum bu. Özellikle yalnız kalmak istenildiğinde kullanılmasını tavsiye ederim, bir hatun hatta bir yengeç hatunu olarak. ] biri olmamanın yaşam sürecini daha da normalleştirdiğini farkettim. Ne yani sürekli bir şeylerden şikayet edip, “aman bu benim tarzım hiç değil, iç dünyamı bi’ bilsen ezik seni” durumları bir süre sonra kendini beğenmişliğe dönüşüyor ki, bu ezik büzük bir içe kapanık-ımsı olmaktan daha kötü bir durum. Hele ki düşüncelerini olduğu gibi ifade etmeyip, dallandıra budaklandıra alakasız konulara dalarak anlatma olayı bazen sinir bozucu durumlar yaratmıyor da değil..

Reklamlar

Kalıcı Bağlantı Yorum Yapın